Tataa! Wie had dàt gedacht?

De incidenten rond de vrij metselende Siegfried Bracke leggen -reeds enkele dagen na zijn aantreden in de politiek – het probleem bloot waar de wijze en nadenkende kiezers (dat zijn de meesten volgens mij) de komende weken mee zullen worstelen.

Bij de vorige verkiezingen voor Kamer en Senaat van 2007 hebben de Vlamingen massaal de rekening gepresenteerd aan Verhofstadt. Die had met een aangescherpt Vlaams imago (herinner u : De Belgische Ziekte) heel wat stemmen behaald in 1999 maar hij had ze vrijwel meteen misbruikt om een neo-belgicistisch alternatief van “onderhandelde oplossingen” op grond van Franstalige desiderata te introduceren. Resultaat was een status quo want Franstaligen wilden geen verandering meer. Meer autonomie, de resoluties van het Vlaams Parlement en zeker een splitsing van BHV werden door hen als Vlaams extremisme afgeschilderd. Dus veegde Verhofstadt alles onder de mat van zijn paarse goed-nieuws-show.

Die komedie van Verhofstadt werd door de CD&V ontmaskerd. Leterme kreeg in 2007 vanwege een wat dwalende NV-A een Vlaams kwaliteitslabel opgespeld in ruil voor een kartel. Hij beloofde een beter bestuur voor Vlaanderen, een staatshervorming en een splitsing van BHV. Leterme won de verkiezingen maar werd bijna meteen gesaboteerd door de Franstaligen. Hij beging ook een fatale vergissing door alvast in een federale regering te stappen. De Franstalige politieke elite hield woord alsmede het been stijf dus kwam er niks in huis van de beloofde hervormingen. Leterme schoof alles voor zich uit maar belandde in de sloot.

En wat gebeurt er nu? Alle Vlaamse partijen treden opnieuw aan en zeggen aan de kiezers dat ze gààn voor (dat zeggen ze zo tegenwoordig : we gààn er voor) … een beter bestuur voor Vlaanderen, een staatshervorming en een splitsing van BHV! Tataa!

Nu vraagt de wijze en nadenkende kiezer : is dat niet hetzelfde als drie jaar geleden ? CD&V, Open VLD, SP-a en zèlfs N-VA : beloven die nu net hetzelfde als in 2007 ? Ja inderdaad ze beloven hetzelfde als in 2007.

Maar er is een verschil. Er is een accentverschuiving. Nu nog het woord “Franstalige” gebruiken wordt als “nationalisme” veroordeeld. Ook “het been stijf houden” of “geen toegevingen” wordt als radicale taal bestempeld. De opper goeroe van de paarse duiding Yves Desmet stelt zelfs onomwonden dat deze verkiezingen gaan over “toegevingen”. Vlamingen moeten leren “toegeven”. Niet meer een beter bestuur voor Vlaanderen maar de “dialoog met de Franstaligen” staat voorop in de communicatie van de CD&V.

Zèlfs de N-VA doet mee. Met een verwijzing naar Hugo Schiltz gaf Bracke al aan dat Vlaamse-Waalse autonomie met unilaterale Vlaamse toegevingen mag ontsierd worden. En wie niet op de N-VA stemt maar op het Vlaams Belang, die kiest voor “revolutie” of voor “chaos”, aldus een behoorlijk zelfvoldane Bart De Wever, die er nog aan toevoegt dat het verbodsbord met het strikje (van 2007) een vergissing was want dat Di Rupo en de PS niet meer een deel van het probleem zijn. Wat hem betreft mag Di Rupo premier worden. Sinds gisteren komt daar dus nog iets bij. Als het in “een groter pakket” zit mogen Vlaamse toegevingen inzake BHV geen taboe zijn volgens Bracke.

Hoe dan ook : u voelt het. Niet meer Vlaanderen is –zoals dat in 2007 nog het geval was – “the issue”. Niet meer Vlaanderen is het uitgangspunt, maar België. Mogen we de dialoogproblemen van België oplossen door de Franstalige eisen in te willigen ook als die eigenlijk strijdig zijn met de Vlaamse belangen ? Dàt lijkt de vraag te zijn die de “onderhandelingspartijen” voorleggen aan de kiezer.

De partijnaam van het Vlaams Belang krijgt dus deze keer een zeer uitgesproken symboliek.

Want de keuze van de wijze en nadenkende Vlaming wordt dus steeds duidelijker afgelijnd. Aan de ene kant staan alle partijen van het establishment. De meesten in een of andere regering, het weze de federale Belgische regering het weze de Vlaamse regering. En liefst volgens hun eigen wensen blijkbaar ook de nieuwe Belgische regering. De meeste van hun lijsten zijn opgeleukt door TV-sterren. Journalisten, actrices, quiz-panel-clowns. Het zijn de onderhandelingspartijen.

Aan de andere kant staat – wellicht – slechts één partij. Een partij die naar zo’n onderhandelingen zou trekken met een alternatief in de binnenzak. Een alternatief voor eindeloze onderhandelingen waar in “een groot pakket” Vlaanderen het gelag zou betalen. Zo mag het niet langer meer zijn. Niet teruggrijpen naar Hugo Schiltz maar vooruitkijken. Want zelfs Schiltz zei op het einde dat België voor Vlaanderen geen meerwaarde meer had…

De keuze is simpel: Belgische onderhandelingspartijen. Of Vlaamse vrijheidspartij. België besturen of Vlaanderen besturen.

Gerolf Annemans
1

Misschien bent u ook geïnteresseerd in ...